Waar de stad de aarde raakt
Mijn fotoboek.
Het begon met het binnenstappen in de wereld van stadslandbouw, buurtmoestuinen; groen en rust in de hectische stad Amsterdam. Ik voel er hoe de buurtbewoners daar samen iets opbouwen: ze vinden verbinding met elkaar en verbinding met de natuur. Ze leren hun kinderen waar hun eten vandaan komt. Er is niks zo lekker als de eerste hap in een zelfgekweekte komkommer of tomaat.
Omdat ik een slechte slaper ben, ging ik er steeds vaker heen op momenten dat er niemand was. De rust viel mij op en deed me goed. In de stilte ervaar ik hoe de stad langzaam verdwijnt, en iets anders zichtbaar wordt: verstilling, en de sporen van menselijke aanwezigheid.
Exposities met dit werk:
Projectomschrijving
In Amsterdam zijn er bijna 200 stadslandbouwprojecten, dit zijn groene oases waar buurtbewoners samen tuinieren en tot rust komen, midden in de drukte van de stad. Wat maakt deze plekken zo betekenisvol? Wat vinden we er wanneer we ons even terugtrekken, en wat er ontstaat in de rust van deze door mensen aangelegde natuur?
In een stad met hittestress, wateroverlast en verlies van biodiversiteit biedt stadslandbouw niet alleen voedsel, maar ook verkoeling, ruimte voor ontmoeting, en rust. In een verstedelijkte omgeving met klimaatproblematiek zijn dit plekken van verbinding, zowel met elkaar en met de aarde.
Ik bezocht jarenlang onder andere Anna’s Tuin & Ruigte, De Stadsgroenteboer, Tuinen van Brasa en andere buurtmoestuinen, vaak juist op momenten dat er niemand was. In de stilte ervaar ik hoe de stad langzaam verdwijnt, en iets anders zichtbaar wordt: verstilling, en de sporen van menselijke aanwezigheid.
Wat begon als een documentair onderzoek, ontwikkelde zich in ruim 3 jaar tot een poëtisch beeldverhaal, waarin het gevoel van in de natuur zíjn centraal staat. Met mijn achtergrond als bioloog, portretfotograaf en beeldend kunstenaar benader ik deze tuinen als een poëtisch en persoonlijk landschap waarin mens en natuur elkaar raken.
