Waar de stad de aarde raakt
Ik maak een fotoboek. En dat doe ik niet alleen.
Het begon met het binnenstappen in de wereld van stadslandbouw, buurtmoestuinen; groen en rust in de hectische stad Amsterdam. Ik voel er hoe de buurtbewoners daar samen iets opbouwen: ze vinden verbinding met elkaar - wie zijn mijn buren? - en verbinding met de natuur. Ze leren hun kinderen waar hun eten vandaan komt. Er is niks zo lekker als de eerste hap in een zelfgekweekte komkommer of tomaat.
Omdat ik een slechte slaper ben, ging ik er steeds vaker heen op momenten dat er niemand was. De rust viel mij op en deed me goed. Daarom ben ik het gevoel van in die tuinen zijn gaan vastleggen.
En dat wordt nu een fotoboek. Het gevoel van in de natuur zijn midden in de stad is vastgelegd. Ik hoop dat jullie onderdeel willen worden en mij helpen mijn verhaal tastbaar te maken. Dat kan door het alvast te bestellen bij Voordekunst.
Exposities met dit werk:
Projectomschrijving
In Amsterdam zijn er tussen de 150 en 190 stadslandbouwprojecten: groene oases waar buurtbewoners samen tuinieren en tot rust komen, midden in de drukte van de stad. Voor veel deelnemers vormen deze tuinen een manier om bewuster en duurzamer te leven, en opnieuw verbinding te maken met de natuur en met elkaar. Wat maakt deze plekken zo betekenisvol?
Wat vinden we er wanneer we ons even terugtrekken, en wat ontstaat er in de rust van deze door mensen aangelegde natuur?
Wat vinden we er wanneer we ons even terugtrekken, en wat ontstaat er in de rust van deze door mensen aangelegde natuur?
In een stad met hittestress, wateroverlast en verlies van biodiversiteit biedt stadslandbouw niet alleen voedsel, maar ook verkoeling, ruimte voor ontmoeting en rust. In deze verstedelijkte omgeving zijn dit plekken van verbinding, zowel met elkaar als met de aarde.
Ik bezocht jarenlang onder andere Anna’s Tuin & Ruigte, De Stadsgroenteboer, Tuinen van Brasa, De Eetbare Stoep, Prinses op de Erwt en andere buurtmoestuinen, vaak juist op momenten dat er niemand was. In de stilte ervaar ik hoe de stad langzaam verdwijnt, en iets anders zichtbaar wordt: verstilling en de sporen van menselijke aanwezigheid.
Met mijn achtergrond als bioloog, portretfotograaf en beeldend kunstenaar benader ik deze tuinen niet als documentaire onderwerpen, maar als een poëtisch en persoonlijk landschap waarin mens en natuur elkaar raken.
Wat begon als een documentair onderzoek, ontwikkelde zich en groeide uit tot een verstild beeldverhaal, waarin het gevoel van in de natuur zíjn centraal staat. Juist in een tijd waarin stedelijke vergroening en mentale rust urgente thema’s zijn, biedt dit project ruimte voor reflectie en verbeelding.