Waar de stad de aarde raakt
Mijn fotoboek komt uit in het voorjaar van 2026.
In Amsterdam zijn vele stadslandbouwprojecten: groene oases midden in de stad. In de rust van deze door mensen aangelegde natuur ontstaat verbinding met elkaar en met de aarde. Stadslandbouw biedt niet alleen voedsel, maar ook rust, ruimte voor ontmoeting, en verkoeling in een stad met klimaatproblematiek. Ik fotografeer buurtmoestuinen vaak op momenten dat er niemand is, en ervaar hoe de stad er langzaam verdwijnt. In de stilte ervaar ik hoe de stad langzaam verdwijnt, en iets anders zichtbaar wordt: verstilling, en de sporen van menselijke aanwezigheid.
Exposities met dit werk:
Projectomschrijving
In Amsterdam zijn er bijna 200 stadslandbouwprojecten, dit zijn groene oases waar buurtbewoners samen tuinieren en tot rust komen, midden in de drukte van de stad. Wat maakt deze plekken zo betekenisvol? Wat vinden we er wanneer we ons even terugtrekken, en wat er ontstaat in de rust van deze door mensen aangelegde natuur?
In een stad met hittestress, wateroverlast en verlies van biodiversiteit biedt stadslandbouw niet alleen voedsel, maar ook verkoeling, ruimte voor ontmoeting, en rust. In een verstedelijkte omgeving met klimaatproblematiek zijn dit plekken van verbinding, zowel met elkaar en met de aarde.
Ik bezocht jarenlang onder andere Anna’s Tuin & Ruigte, De Stadsgroenteboer, Tuinen van Brasa en andere buurtmoestuinen, vaak juist op momenten dat er niemand was. In de stilte ervaar ik hoe de stad langzaam verdwijnt, en iets anders zichtbaar wordt: verstilling, en de sporen van menselijke aanwezigheid.
Wat begon als een documentair onderzoek, ontwikkelde zich in ruim 3 jaar tot een poëtisch beeldverhaal, waarin het gevoel van in de natuur zíjn centraal staat. Met mijn achtergrond als bioloog, portretfotograaf en beeldend kunstenaar benader ik deze tuinen als een poëtisch en persoonlijk landschap waarin mens en natuur elkaar raken.
